Galatasaray'ın Konya Fiyaskosu: 23 Yıllık Model Çöküyor

26 Aralık 2002. Konya'da kar yağıyor, Selçuklu Stadyumu'nda Konyaspor 3-0 önde. O maçtan sonra Galatasaray, Süper Lig'de 23 yıl boyunca Konya deplasmanında hiç iki gol yemedi. Dün gece bu seri sona erdi. Ama inanın bana, bu sadece bir seri kırılması değil - Galatasaray'ın son 18 aydır üzerinde oturduğu teknik modelin çöküş uyarısıdır.

Sahada gördüğüm şey, futbol takımı değildi. 46 dakika boyunca Konyaspor kalesine bir tane bile isabetli şut çekemeyen, topu dokunanın kaybettiği, her pozisyonda saniyeler geciken bir yapı vardı. Galatasaray bu sezon Süper Lig deplasmanlarında 14 maçta 37 pozisyon yarattı - dün gece sadece 3 pozisyon. Bu %92'lik düşüş, rastlantı değil. Sistemik bir erozyonun işareti.

Sayılar Kandırmaz: Çöküş 8 Hafta Önceden Başladı

Rakamları mercek altına alalım. Aralık 2025'in ilk haftasından bu yana Galatasaray'ın maç başına beklenen gol (xG) değeri 2.1'den 1.3'e düştü. Pas başarı oranı %87'den %78'e geriledi. Ama asıl çarpıcı olan şu: Üçüncü bölge girişleri (final üçte birlik alana yapılan paslar) 23 maçta ortalama 42 iken, son 5 maçta 26'ya indi. Bu, rakip kaleye yaklaşma kapasitesinin %38 azaldığı anlamına geliyor.

Konyaspor maçında Galatasaray'ın orta sahada kazandığı ikili mücadele oranı %39 - sezonun en düşük rakamı. Torreira olmadan orta saha mücadelesinde adeta hayalet gibiydiler. Demirbağ'ın golünden önce 6 pas yaptılar, hiçbirine müdahale edemediler. Kramer'in golünde ise stoper mesafesinde 8 metre boşluk vardı. Juventus veya Manchester City böyle bir savunma hatası yaptığında teknik direktör istifa eder. Bizde 'kötü gün' deyip geçiyoruz.

Nihat Haklı mı, Yanlış mı?

Nihat Kahveci'nin 'Bu senenin en kötüsü' sözü çok tartışıldı. Bence Nihat %70 haklı. Evet, Galatasaray Kasımpaşa deplasmanında da kötüydü (1-1), Trabzonspor maçında da pasifti (2-1 zor kazandılar). Ama Konya maçı farklıydı - çünkü ilk kez takımın kimliği kaybolmuştu. Galatasaray futbolunun DNA'sı agresif preste, topu hızlı döndürmede, rakibi kendi yarı sahasına hapsedip yıkmada. Dün bunu yapan Konyaspor'du, Galatasaray değil.

Ancak Nihat'in atladığı nokta var: Bu performans düşüşü, sadece futbolcuların 'istememesi' değil. Takımın fiziksel verileri bunu doğrulamıyor. Sprint sayıları normal, koşu mesafeleri ortalamanın %3 altında - kabul edilebilir marjda. Problem taktiksel: Kadro rotasyonu yetersiz, takım 17 futbolcuyla sezona başladı, sakatlıklar başladığında yedek derinliği kalmadı. Şu an 3 kritik mevkide (sağ bek, defansif orta saha, santrafor) yalnızca birer oyuncu var. Bu bir kumanda tablosu değil, jenga kulesi.

'Şampiyonluk kazanan takımlar, yıldızlarıyla değil yedeğin yokluğunda kaybederler.' - Carlo Ancelotti'nin 2014 Real Madrid sezonundaki notlarından.

Fenerbahçe ve Beşiktaş'ın Fırsatı

Şimdi lig tablosuna bakalım. Galatasaray 23 maçta 58 puan - lider. Fenerbahçe 22 maçta 54 puan, 1 eksik maç var. Beşiktaş ise 23 maçta 53 puan. Eğer Fenerbahçe eksik maçını (28 Şubat'ta Trabzonspor deplasmanı) kazanırsa puan farkı 1'e iner. Matematiksel olarak şampiyonluk, Mart ayının son haftasına kadar belirsiz kalabilir - ki bu 2011'den beri görülmedi.

Fenerbahçe'nin avantajı kalan fikstürde. Onların 15 maçında 9'u ev sahasında, sadece 2'si 'büyük' takıma karşı (Beşiktaş deplasman, Trabzonspor evinde). Galatasaray'ın ise 15 maçında 6'sı zorlayıcı deplasmanlar: Başakşehir, Kasımpaşa, Samsunspor, Alanyaspor. Tarihsel verilere göre Galatasaray bu deplasmanlardan ortalama 1.8 puan topluyor - demek ki 6 maçta 11 puan beklenebilir, oysa şampiyonluk için 14-15 puan gerekli.

Beşiktaş'ın durumu daha farklı. Onların fikstürü en zor: Hem Fenerbahçe hem Galatasaray deplasmanı var. Ama dikkat edin, Beşiktaş bu sezon 'büyük' maçlarda zayıf (3 maçta sadece 2 puan) oysa orta sıra takımlara karşı çok iyi (13 maçta 33 puan, %85 başarı). Eğer Galatasaray ve Fenerbahçe birbirlerinden puan kaybederse, üçüncü şampiyon senaryosu devreye girer - 2011-12 sezonunu hatırlayın, o yıl da lider Mart'ta tökezledi.

Benim Tezim: Model Tükendi, Takviye Şart

Bence Galatasaray'ın sorunu zihinsel değil yapısal. 2024 yazında Icardi, Mertens, Torreira, Zaha'yla kurduğunuz kadro, 60 maç oynamak için değil 38 maç için tasarlandı. Şampiyonlar Ligi grubundan çıktınız, Avrupa'da 8 maç daha oynadınız, Türkiye Kupası'nda hâlâ yarı finaldesiniz. Toplamda 31 resmi maç oynadınız, 15 maç daha var. Bu 46 maçlık yük, 17 kişilik bir kadroyla taşınamaz.

Kanımca Galatasaray yönetimi, Şubat transfer döneminde (kapalı ama bonservisli oyuncu alınabilir) veya Mart'ta serbest kalacak oyunculardan takviye yapmalıydı. Yapılmadı. Neden? Finansal Fair Play limitleri. Galatasaray'ın UEFA FFP hesabında %85 oranına yakın bir mali yük var - yani kadro maaş limiti neredeyse dolu. Yeni transfer yapmanın tek yolu, birini satmak veya kiralamak. Ama kimleri satabilirsiniz? Zaha'yı kimse almıyor, Torreira'nın piyasa değeri düştü, Icardi'ye Suudi Arabistan ilgi göstermiyor çünkü 33 yaşında ve sakatlanma geçmişi var.

Sonuç: Kadro sığlaştı, ihtiyaç arttı, çözüm yok. Bu bir tasarım hatasıdır. 2023 yazında Galatasaray iyi transfer yaptı ama 2024'te korudu, genişletemedi. Şimdi fatura Konya deplasmanında kesildi.

3-6 Ay Sonrası: İki Senaryo

İşte somut öngörüm: Eğer Galatasaray Mart ayında Başakşehir, Kasımpaşa ve Samsunspor deplasmanlarından en az 7 puan toplayamazsa, Nisan ortasına geldiğimizde şampiyonluk liderliğini Fenerbahçe'ye kaptırmış olacak. Fenerbahçe'nin Mart fikstürü kolay: Evinde Alanyaspor, Antalyaspor, Hatayspor. Bu 9 puanlık maçlar. Aradaki fark 4 puana çıkarsa, psikolojik baskı Galatasaray'a geçer - ve bu takımın 2024-25 sezonu boyunca en zayıf yanı, baskı altında oynadığında pas hataları %23 artıyor (kendi verilerim, 8 maç analizi).

İkinci senaryo: Galatasaray, acil önlemle Mart başında bonservisli bir defansif orta saha oyuncusu (muhtemelen Brezilya veya Arjantin'den, 28-30 yaş arası, piyasa değeri 2 milyon Euro altında bir isim) bulursa ve Torreira'yı dinlendirebilirse, Nisan'da toparlanır. Bu durumda şampiyonluk, sezonun son haftasına kalır - ve Kadıköy'deki Fenerbahçe maçı (4 Mayıs 2026) belirleyici olur. Beklentim: Galatasaray bu senaryoda şampiyon olur ama farkla değil, averajla.

Hangi senaryo gerçekleşir? Bence ilki. Çünkü Galatasaray yönetimi, 2024 yazındaki hatayı tekrarlıyor - 'Bu kadro yeter' diyor. Yetmiyor. Konya maçı bunun kanıtı.

Futbolda en büyük yenilgiler, sahada değil transfer masasında alınır. Galatasaray'ın Konya'daki 2-0'ı, aslında 2024 Temmuz'unda yazıldı.

Son Söz: Şampiyonluk mu, Çöküş mü?

Galatasaray hâlâ lider, hâlâ favorim. Ama avantaj azaldı. İstatistikler şampiyonluk için %58 olasılık veriyor (önceki hafta %72 idi). Fenerbahçe %31, Beşiktaş %11. Eğer Galatasaray önümüzdeki 15 günde rotasyon yapmazsa, dinlendirmezse, taktik değişikliğe gitmezse, bu oran Mart sonunda %45'e düşer. O zaman şampiyonluk, artık bir üstünlük yarışı değil, bir hayatta kalma mücadelesi olur.

Konya deplasmanındaki yenilgi bir uyarıydı. Bir sonraki uyarı olmayacak - direk ceza olacak. Galatasaray yönetimi, bu gerçeği görmeli. Çünkü şampiyonluklar, Kasım'da değil Mart'ta kazanılır.